Het eerste wat bij me naar boven komt als ik hierover nadenk is: dubbel. Ik heb er een dubbel gevoel over. Maar dat dubbele gevoel begint wel te schuiven.
Ik zit heel graag op het internet. Zo snuffel ik graag allerlei webadresjes af die ik in een tijdschrift heb gevonden over...tuinen, retro meubels over noem maar op. Laat ik mij graag verleiden allerlei links te bekijken die mensen, ook voor mij, op hun website hebben gezet. Als ik op fietsvakantie naar Marokko wil, ben ik dolblij met alle reisverslagen, fotoverslagen van al die fietsgekken. En die dat in een forum, ook heel graag met mij willen delen. Die mij uitnodigen om een beurs te bezoeken waar ik nog veel meer informatie kan krijgen. Dan wordt zo'n spannend, spannende fietstocht in een totaal onbekend land toch ineens veel leuker, minder onbekend maakt leuk spannend. En als de hortensia van de buren ineens rare vlekken vertoont en ik weet daar als aankomend hovenier niet direct een antwoord op dan ben ik blij met dat tuinenforum uit België dat overal antwoord op heeft. Het is ook heel leuk om je broer via zijn weblog te volgen op zijn zeilreis.
Ik ben geen gamer maar ik kan me voorstellen dat het geweldig is om met mensen van all over the world samen een spel te spelen. En ik begrijp van gamers dat zij elkaar door dit samen spelen, ook veel makkelijker echt met elkaar in contact kunnen komen. Aan leuke logeeradresjes in het buitenland komen.
Toen het kabinet dreigde te vallen heb ik die struikelpartij met veel plezier en vol spanning via Twitter gevolgd. Twitter was altijd net iets eerder, of wist net iets meer dan de journalist voor de deur (die dan weer te zien was op de televisie). Voor iemand die graag het nieuws volgt natuurlijk kat in het bakkie. En toch, ik doe niet mee aan sociale netwerken als Hyves, Myspace, Facebook, Linkedin of hoe ze ook allemaal mogen heten. Het spreekt me gewoon niet aan. Misschien snap ik ook gewoon niet hoe het werkt. Niet letterlijk niet snappen maar gewoon het gevoel niet snappen daar mee bezig te zijn. Als je soms leest wat mensen met je willen delen!
Er zit volgens mij ook wel een 'gevaarlijke' kant aan al het met elkaar delen van informatie. Je hebt geen idee wie er achter de informatie zit. Of de informatie betrouwbaar, waar is. Maar informatie in gedrukte vorm is niet per definitie wel betrouwbaar.
En waarom begint de huiver, de koudwatervrees, een beetje te verschuiven? Dat komt door 23 dingen! Ik vind het vreselijk leuk om zo'n blog te schrijven. Om anderen mijn schrijfsels te laten zien. Maar je moet er wel de tijd voor nemen.
De mens is een nieuwsgierig wezen en allen ijdeltuiten.
Dag Moniek,
BeantwoordenVerwijderenvolgens mij past zo'n blog schrijven helemaal bij jou! Je schrijft dat je het niet nodig vindt om alles te delen met iedereen en dat je je afvraagt hoe veilig dit alles nou is. Ik heb daar ook mijn vraagtekens bij. Als je de kleine lettertjes gaat lezen op Flickr.com (de algemene voorwaarden dus) dan staat er letterlijk: Flickr mag je foto's gebruiken. Dus ook al is je album voor privé-gebruik... de rechten zijn niet van jou!
Ach, als je er te veel over na gaat denken wordt je misschien onnodig bang. We moeten ook maar vertrouwen op de goedheid van de mens!
Ik ben nog wel benieuwd naar je bevindingen als het gaat om werk.